…w którym przestajesz zerkać na telefon, a zaczynasz patrzeć na uszy swojego psa. To nie jest sport dla tych, którzy gonią za czasem i rekordami na GPSie. Dla nas to po prostu wspólne bycie w drodze, gdzieś między pierwszym zapachem mchu o poranku a zmęczeniem, które czujesz w nogach po kilku godzinach marszu.

Chodzi o tę specyficzną więź, którą daje amortyzowana smycz , wspólne milczenie i wsłuchanie się w echa natury . Kiedy czujesz na pasie rytmiczne pociągnięcia, wiesz, że po drugiej stronie masz partnera, który cieszy się z każdego zakrętu tak samo mocno jak Ty.

W lesie znika hierarchia „właściciel i pies” – stajecie się zespołem, który razem decyduje, czy omijamy tę kałużę, czy pakujemy się w sam środek błota.

Dlaczego właśnie las?
Bo tam nikt nas nie ocenia. Pies może być psem – węszyć, eksplorować i pracować nosem, a Ty możesz w końcu wyczyścić głowę z codziennego szumu.

W serii „Weź psa na pas i chodź w las” nie szukamy ekstremalnych wyzwań. Szukamy ścieżek, które prowadzą donikąd, bo to one są najciekawsze; pozytywnego zmęczenia, które jest zdrowe i daje satysfakcję obu stronom oraz ciszy, którą przerywa tylko tupot łap i szelest liści.
Nie znajdziesz tu otoczki wielkich zawodów. Znajdziesz za to ludzi, którzy zamiast o wynikach, wolą pogadać o najlepszych szelkach, o tym, jak ich pies zareagował na pierwszą sarnę, albo po prostu razem pomilczeć na postoju.
Nie potrzebujesz kondycji olimpijczyka. Wystarczy, że masz w sobie ciekawość tego, co czeka za najbliższym wzgórzem i psa, który nie może się doczekać, żeby Ci to pokazać.
 
Bierzemy pas, przypinamy psy i idziemy. Po prostu.